قاشُق ، بشقاب و قابلمه واژه های ترکی اند . اصلاً بسیاری از کلمات دارای حرف قاف ترکی اند . مانند : قیچی ،قاشق ، قابلمه ، قره قروت ، قرمز ، قره قاتی ، قالپاق ، قالتاق ،قشون ، چخماق ، قلدر ، قشلاق ، ییلاق ، اتاق ،مشتلق ،قزل آلا و...

این نکته موجب شده است برخی ایرانی ستیزان بیایند و بگویند در زبان پارسی این واژه ها نبوده است و با درآمدن  ترکان کوچ نشین به ایران ایرانیان با چنین چیزهایی آشنا شده اند . البته این سخن گزاف را در باره واژگان عربی نیز می گویند . ایرانی ستیزان به نادرست و از روی کینه می گویند : « ایرانیان دارای تمدّن ناتوانی بوده اند که ناچار به ورود این کلمات همراه با خود آن وسایل شده اند .

ایران ما پیوندی از طوایف فارس، تُرک  ، کُرد ، لُک ،لُر ، تاتی ، تالشی ، تُرکمن ، گیلک ، مازندرانی ، عرب ،بلوچ و... است و فارسی نیز از توانایی های زبان های دیگر به ویژه عربی و ترکی بهره گرفته است و توانمندتر شده است . هیچ زبانی نیست که واژه ستانی نکرده باشد. مگر زبانهای مرده و فراموش شده .زبان  از آنِ همه ی بشر است. بهرهجستن از واژگان زیبایدیگران زبان را تواناتر می سازد و مردمان را به هم نزدیک می کند. اما برخی این را نشانه ناتوانی زبان می دانند . اینان هیچ آگاهی ای از دانش زبان شناسی ندارند. در زمان کورش بزرگ که در قرآن نامش به عنوان پیامبر آمده است زبان اداری کشور آرامی بود زیرا مردم ایران مردم بزرگ منشی هستند و تعصبات نابخردانه ندارند . در همان زمان کورش فرمان دا هر کس از هر آیین و نژاد و زبانی که هست در ایران آزاد است به فرهنگ خود آراسته باشد .

برای اینکه سخن به درازا نکشد و این پژوهش هدفمند باشد در باره دو واژه ی قاشق و قابلمه نوشتار زیر را نیک بخوانید .این در پاسخ ایرانی ستیزانی است که می گویند ایرانیان چنین چیزهایی نداشته اند .