اگر نام ” اسرافیل” را به‌گونه “سرافیل” یا ”سراف- ئیل” ببینیم و واژه  ”ئیل” را که به معنی « خدا » است  جدا کنیم ؛ واژه ”سراف” نزدیک به خوانش اوستایی ”سروش” یعنی ”سرو” sru است . در گویش فارسی خوارزمی، سروش را “اسروف” می خوانند (کتاب آثارالباقیه،74) که همچو  اسرافیل است.